Drie maanden toen ukkepuk er van de een op de andere dag mee begon.
En tien maanden oud toen hij er van de een op de andere dag mee stopte.

‘Een beetje voorbereiding, dat deze dagelijkse schattigheid zou stoppen
was fijn geweest, zoon’.

*Zucht*

Drie weken geleden stonden we na een bezoek aan de afdeling Kinderallergologie weer buiten met een recept voor de Jextpen. Daar sta je dan met de mededeling dat je kind waarschijnlijk een anafylactische allergie heeft voor pinda’s. Er wordt je meteen ook even heel duidelijk uitgelegd dat je als je een reactie ziet niet moet twijfelen. Zo snel mogelijk de jextpen moet zetten. En 112 moet bellen.

Huh!? Onze lekkere eter, die alles graag proeft om daarna te zeggen: ‘mmmm, dat is lekker, mama!?’

Een week later volgde de uitslag van de allergietest. Het kon niet duidelijker. Een torenhoge score op pinda. De score op noten is lager, maar hoog genoeg om ze alleen onder begeleiding in het ziekenhuis te introduceren.

Dat.

En dus was ik druk. Druk met informatie verzamelen, met lezen, met leren een fatsoenlijk brood te bakken. En met boodschappen doen. Vooral boodschappen doen. Wat een bizar gevoel om door de supermarkt te lopen met het idee dat meer dan de helft van alle producten je kind ziek kunnen maken.

Bevat sporen van, wordt gemaakt in een fabriek waar ook… Tig keer zag ik deze begrippen voorbij komen, terwijl ik de etiketten las op de producten die we gewend waren te kopen.

Talloze vragen kwamen erin ons op. ‘Kan Kleineman nog wel veilig naar de Peuterspeelzaal?’ Hoe gaan we om met verjaardagsbezoekjes waar noten & pinda’s op tafel staan? Kunnen we nou nog wel naar ons favoriete vakantieadres? Of zijn we dan niet op tijd in het ziekenhuis als het nodig is?

Maar ook de steun van lieve mensen om ons heen die ervoor zorgen dat we informatie kregen waar we wat aan hebben. Ons in contact brachten met een longverpleegkundige waar we onze vragen kwijt konden. Een super, vervroegd verjaardagscadeau waardoor we lekkere broden kunnen bakken. Dat ik een een kookboek tegenkwam geschreven door een ervaringsdeskundgie waar nu met veel plezier uit gekookt wordt.

Onze zoektocht is nog maar net gestart en we komen vast nog de nodige hobbels tegen.
Daarentegen worden we vast creatieve koks. En het feit dat Kleineman zo’n lekkere eter is mooi meegenomen!

En oh, wat is het fijn dat het weer lente is! Gisteren hebben we de moestuinbak weer ingezaaid.
Deze keer met sla en ruccola. Ik kan me nu al weer helemaal verheugen op een salade met zelfgeplukte blaadjes uit eigen tuin.

Elke maand kruipen we in een fotohokje.
In een echt fotohokje zoals je die ziet op stations.
Of in een virtueel hokje.
Wil je meedoen?
Of kijken wie er nog meer elke maand in een hokje kruipen?
Klikkerdeklik

Eerdere hokjes

We liepen wat.

Wat een fijne dag vandaag! De lente is begonnen.

Een van peuters favorieten, het boek ‘Een speurtocht door Sprookjesland’ van Anette Fienieg Hij vindt het heerlijk om te kijken hoe de kabouters wonen en wat de elfjes zoal doen overdag.

Afgelopen zondag heb ik voor het eerst zelf een brood gebakken.
Ik gebruikte daarvoor:

400 gram volkoren speltmeel
12 gram gist
8 gram zout
1 theelepel honing
300 ml lauwwarm water

Errug lekker met een beetje aioli en tapenade.
De korst was wel wat aan de harde kant. Misschien is het beter om de oven op boven- en onderwarmte te zetten dan hetelucht?

Tips zijn welkom

Elke maand kruipen we in een fotohokje.
In een echt fotohokje zoals je die ziet op stations.
Of in een virtueel hokje.
Wil je meedoen?
Of kijken wie er nog meer elke maand in een hokje kruipen?
Klikkerdeklik

Eerdere hokjes

Op vrijdag, als het kleinste mannetje ligt te slapen.
Even gezellig samen lunchen, met m’n grootste kleine man.
Sardientjes op de boterham, ‘mmm lekker visje, mama’ zegt ie dan.
En als het broodje op is, blijven we nog even zitten om gezellig wat te kletsen.