Heerlijk toch, een beetje wegdromen.

En zie hier, m’n allereerste haaksels.

Deze filmpjes hielpen me op weg.

Elke maand kruipen we in een fotohokje.
In een echt fotohokje zoals je die ziet op stations.
Of in een virtueel hokje.
Wil je meedoen?
Of kijken wie er nog meer elke maand in een hokje kruipen?
Klikkerdeklik

Eerdere hokjes

Hij stond al een tijd op m’n verlanglijstje. De drawing diary van Afrocat. En afgelopen week zag ik ‘m bij BL-ij.
Er staan geen data ingevuld, dus je kan ‘m gaan gebruiken wanneer je wilt. Heel geschikt voor iemand (zoals ik) die elk jaar minstens 2 agenda’s koopt. In het doosje zit een stempeltje. Dat is natuurlijk helemaal leuk.

Vorige week werd ie 2, onze peuter. En dan mag je natuurlijk een feestmuts op!

Op de site van Kiind vond ik een tutorial voor het maken van een verjaardagskroon.

Verdere benodigdheden: een handige vader, hout, een schaar en een tacker.

Elke maand kruipen we in een fotohokje.
In een echt fotohokje zoals je die ziet op stations.
Of in een virtueel hokje.
Wil je meedoen?
Of kijken wie er nog meer elke maand in een hokje kruipen?
Klikkerdeklik

Eerdere hokjes

En reden we na het middagslaapje van de bijna-peuter richting het Noordlaarderbos. De baby slaapt nog overal, dat scheelt.

Zo ver, zo goed. Bijna-peuter zit kletsend op de achterbank en loopt over van spanning: ‘Naar het bos toe!’ ‘mama ook naar het bos,
papa ook naar het bos, baby ook naar het bos.’ Baby slaapt nietsvermoedend en vindt het allemaal prima. Eenmaal aangekomen stuitert bijna-peuter de auto uit om alvast aan de wandeling te beginnen. Dat ie nog moet wachten tot broerlief ook ingepakt en wel in de wandelwagen zit vind ie wat minder. Maar al gauw kunnen de eerste stappen op het bospad worden gezet.

Totdat na een meter of 5 kleine broer wat begint te mopperen. Onszelf voorhoudend dat ie vast zo in slaap valt lopen we verder. Wat ie natuurlijk niet doet. Tenminste niet voordat meneertje even heeft kunnen barhangen bij mama. Dus toog deze mama weer rechtsomkeert richting auto om kleine broer van wat voedsel te voorzien. Om door de autoruit te genieten van de aanblik van bijna-peuter met z’n vader wandelend over het bospad. Dat dan weer wel.

Ik vond ‘m hier vanochtend, terwijl het kleinste mannetje en ik nog een beetje lagen te doezelen.  Dat is zo’n fijn momentje. Kleine man zit dan al beneden aan het ontbijt. Niet alleen hoor, gezellig met z’n vader.
En wij draaien ons nog even om, drinken een beetje en komen leuke boompjes tegen.

En tijd voor het kleinste mannetje om eens wat anders te eten dan mama’s melk.
Dat vergt de opperste concentratie zowel bij vader als zoon.